Torakolomber patlama kırıklarında, stabil bir fiksasyon sağlayarak daha az segmentin etkilendiği kısa segment pedikül fiksasyonu sık kullanılan bir yöntem olmasına rağmen, redüksiyonun korunmasında yetersiz kaldığı ve implant yetersizliği riskinde artış olduğu tespit edilmiştir. Bu çalışmada, uzun segment posterior fiksasyonun kırık sonrası oluşan deformitenin düzeltilmesi ve korunması üzerine etkisinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır.
2000 - 2007 yılları arasında tek seviyeli Dennis tip B torakolomber patlama kırığı nedeniyle kliniğimizde uzun segment posterior füzyon yapılmış olan hastalar, retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Radyolojik değerlendirme anterior cisim yükseklik kaybı ve lokal kifoz açısı ile yapılmıştır. Hastaların hepsine aynı implantasyon sistemi uygulanmıştır ve nörolojik defisit olmadığından hastaların hiçbirine laminektomi veya dekompresyon uygulanmamıştır. Hastalar ağrı ve fonksiyon yönünden Likert anketi kullanılarak değerlendirilmiştir.
Hastaların yaralanmadan sonra ameliyata alınmaları arasında geçen süre ortalama 21 saattir. Hastaların ortalama takip süresi ortalama 42 aydır. Anterior cisim yükseklik kaybı (ACYK) ortalama % 40.55 den postoperatif dönemde % 10.42’ye düşmüş, takiplerde % 17,41’e yükselmiştir. Preoperatif dönemde 16,41° olan lokal kifoz açısı (LKA), takiplerde 4,02° olarak bulunmuştur. Hastaların takiplerdeki fonksiyon ve ağrı skorlaması iyi olarak değerlendirilmiştir. Sonuç olarak uzun segment posterior fiksasyonun tek seviyeli Denis tip B patlama kırıklarında tercih edilmesi gereken bir tedavi yöntemi olduğu fikri elde edilmiştir.
Anahtar Kelimeler: Torakolomber patlama kırıkları, Denis tip B kırığı, cerrahi tedavi, uzun enstrümantasyon
Kanıt Düzeyi: Retrospektif Klinik Çalışma, Düzey III